De Midnight Walk onthult zijn verborgen magie in VR ✨
Een fascinerende droomwereld om te verkennen in zowel VR als op het traditionele scherm, al heeft het verhaal niet altijd zoveel impact als je zou hopen.
Omdat de school van mijn zoon een Alice in Wonderland-toneelstuk voorbereidde voor de eindejaarsvoorstelling, leek het me een goed idee om samen een film te kijken die gebaseerd was op het verhaal om hem verder te motiveren. Hij wilde de animatieversie niet zien (jammer), dus kozen we voor het Tim Burton-achtige vervolg, waarin Alice terugkeert naar Wonderland zonder zich te herinneren er ooit eerder te zijn geweest. Je bent hier niet gekomen om een recensie te lezen van een film uit 2010, dus ik zal het kort houden: hij is beter dan ik me herinnerde, hoewel hij visueel verbluffende momenten combineert met een paar nogal flauwe. Om het in perspectief te plaatsen: het is alsof je een heerlijke pizza eet met ongelijkmatig beleg. The Midnight Walk vertoont veel overeenkomsten met die film en biedt, net als die pizza, een ongelijkmatige ervaring, ten goede of ten kwade.
Een blik op de wereld en gameplay van The Midnight Walk
The Midnight Walk, gemaakt door Moonhood (een nieuwe studio met connecties met Zoink Games, de ontwikkelaars van Fe en Lost in Random), is een first-person folklore horroravontuur met stealth- en subtiele puzzelelementen. Het kan gespeeld worden in VR of op een conventioneel scherm, waarbij je de rol aanneemt van de mysterieuze Burnt One, die samen met zijn metgezel Potboy, een vurige pot, reist. De hoofdmissie is om Moon Mountain te bereiken zodat Potboy zijn lot kan vervullen, maar de game bevat ook verspreide verhalen over vuur en duisternis.
Kunst en sfeer
Mijn mening over The Midnight Walk is ambivalent, omdat ik in deze game de potentie zag om een klassieker in het genre te worden, maar uiteindelijk is het slechts een degelijke game. Desalniettemin zijn de helderheid van de artistieke visie en de vaardigheid waarmee het is gecreëerd onmiskenbaar. De personages, objecten en omgevingen zijn door kunstenaars gemodelleerd en gescand voor de game, wat een spectaculair gerealiseerde gothic fantasy-sfeer in stop-motionstijl creëert. Afgezien van mijn kritiek is The Midnight Walk een werkelijk betoverende audiovisuele ervaring, met uitzonderlijk stemacteerwerk en muziek die een duistere wereld met sprankjes hoop perfect aanvult.
Emoties en verhaal
Na het uitspelen van The Midnight Walk voelde ik weinig emotionele connectie. Het einde bereikt een ontroerend en oprecht moment dat je zelden in videogames ziet; het verhaal als geheel grijpt me echter niet helemaal. Er is verdriet, eenzaamheid, rouw en spijt, vooral weerspiegeld in Potboy, maar ook licht in de duisternis, warmte in de vlammen en interessante reflecties, zoals de manier waarop ze bepaalde "monsters" confronteren. Toch hoop ik een sterkere connectie te voelen met het hoofdverhaal, en ook met de Verbrande, Potboy, en het merkwaardige personage Housy, een mobiel huis. Deze drie zijn de echte reden om deze korte reis van vier tot vijf uur voort te zetten, aangezien de rest van het verhaal zonder veel ophef voorbijgaat.
Spelmechanica en gebruik van vuur
The Midnight Walk valt op door zijn eenvoudige gameplay. Vuur is een centraal element: steek lucifers aan om kaarsen aan te steken, gebruik Potboy om obstakels te verbranden, en vooruitgaan terwijl je vermijdt Angstaanjagende monsters. Geluid is ook cruciaal, want veel puzzels vereisen dat je je ogen sluit en goed luistert, iets wat heel goed werkt met een koptelefoon, en vooral in VR. Dit mechanisme waarbij je je ogen sluit, transformeert de omgeving en vijanden, waardoor je aanwijzingen kunt vinden om verder te komen, zoals een sleutel die verschijnt nadat je hebt geknipperd voor het gloeiende oog van een kikkerstandbeeld.
Verbluffende beelden en VR-ervaring
In de tweede helft van het spel bereiken de graphics hun meest indrukwekkende punt, met enorme en onmogelijke structuren die creëren een gevoel van een oneindige wereld. Het uitzicht is betoverend, maar hier begint de gameplay repetitief aan te voelen: voorwerpen verzamelen om open paden, steek vuren aan om te ontgrendelen Routes en het vermijden van monsteraanvallen zijn essentieel. In VR zijn deze aspecten vergeeflijker, omdat de eenvoud de besturing vergemakkelijkt en de schaal van de meeslepende wereld je uitnodigt om elk detail te bewonderen, zelfs als de ervaring na een paar uur je nek kan vermoeien. De VR-implementatie heeft echter zijn beperkingen en bepaalde acties zijn makkelijker met een traditionele controller. Uiteindelijk, hoewel je beide kanten op kunt spelen, raad ik VR aan voor een superieure immersie.
Conclusie: een visuele reis met verhalende hoogtepunten en dieptepunten
Net als een pizza, waar je bij elke hap een bevredigende ervaring verwacht, biedt The Midnight Walk briljante momenten, maar laat vaak ruimte voor verbetering. Het vuur, de sfeer en de personages zijn sterke punten, maar het verhaal en de gameplay schieten vaak tekort. Potboys glimlach is echter reden genoeg om met hem mee te gaan op deze lange, donkere wandeling. Doe het voor hem, zoals de motiverende posters in de game suggereren, en beleef deze unieke ervaring! 🔥🎮
De uitgever heeft een exemplaar van het spel ter beschikking gesteld om te beoordelen.
