Ekspedycja Clair Obscur 33 – odkryj jej surrealistyczny i mroczny świat 🌑✨

Na początku Clair Obscur: Expedition 33 jest pewna rozmowa, która utkwiła mi w pamięci. Para byłych kochanków rozmawia o powodach rozstania: jeden chciał mieć dzieci, drugi nie. To ten rodzaj ludzkiego pytania, które potrafi zmienić opowieść fantastyczną, bez względu na to, jak surrealistyczną, w coś, z czym wiele osób może się utożsamić. 🤔❤️

A Clair Obscur jest niewątpliwie surrealistyczną i głęboką grą, której obsesją jest idea śmierci. Co roku Malarz, siedząc na szczycie kolosalnego monolitu, maluje liczbę, która skazuje wszystkich ludzi w tym wieku na śmierć. W celu jej pokonania co roku wysyłane są ekspedycje, lecz wydaje się, że jest to zadanie niemożliwe do wykonania.

Śmierć – w tym świecie malarskich terminów i delikatnych pędzli – jest nieunikniona, co sprawia, że kwestia posiadania dzieci wydaje się trafnym wyborem. Czy niechęć do odbudowy ludzkości jest egoizmem, czy też sprowadzenie dzieci na taki świat jest egoizmem? A zanim śmierć dotknie nas wszystkich, jakie dziedzictwo po sobie zostawisz? Być może dziecko, obraz lub – w przypadku francuskiego studia Sandfall Interactive – gra wideo. 🎨💀

Clair Obscur dołącza do długiego dziedzictwa RPG w stylu japońskim, z wyraźnymi wpływami takich tytułów jak Final Fantasy, Persona oraz gier Dark Souls studia FromSoftware. Wykorzystanie walki turami oraz interaktywnej mapy przywodzi na myśl złote czasy Squaresoftu z lat 90., podczas gdy bonusy do statystyk i nacisk na parowanie to czysta esencja Soulsborne. Jednak jako amalgamat tego wszystkiego – z pokaźną dawką francuskiej autentyczności – Clair Obscur subtelnie nawiązuje do przeszłości, zachowując jednocześnie własną, unikalną tożsamość. 🌍✨

Trzeba jednak określić oczekiwania. Gra może sprawiać wrażenie współczesnej epopei z fantastycznymi krajobrazami i wyrazistymi postaciami, ale jest też ambitną grą, w którą wciela się zespół liczący zaledwie 30 osób. Jej rozmach jest mniejszy, niż można by przypuszczać. Może to być rozczarowujące, ale pozwala zespołowi skupić się na tym, co robi najlepiej, zapewniając, że poza stylem jest też treść. Jest to gra niezależna z elementami AAA; lub mały, misterny obraz w bardzo eleganckiej ramie. 🖼️💎

To naprawdę oszałamiające dzieło sztuki. To świat pochłonięty niepokojącą melancholią, ale także pięknem i zachwytem, który mocno zanurza się w surrealizmie, aby dopasować go do swojej dziwnej narracji. Zalane słońcem leśne ścieżki ustępują miejsca lśniącym podwodnym krajobrazom, nad którymi szybują wieloryby; Zaginione miasta i cywilizacje Belle Époque prowadzą do abstrakcyjnych cmentarzysk statków pełnych gotyckich rycerzy rodem z koszmaru studia FromSoftware.

Całość uzupełnia melancholijna ścieżka dźwiękowa, która w ferworze walki przechodzi od delikatnych dźwięków instrumentów smyczkowych i utworów fortepianowych do dźwięków syntezatorów i gitar rockowych. Odrobina więcej lekkości nie zaszkodziłaby, gdyż gra jako całość jest ponura, a nawet najbardziej kolorowe obszary pozostają jesienne. Pomimo swojej nazwy, Clair Obscur jest bardziej cieniem niż światłem. ☀️🌑

Szczególnie imponująca jest mapa świata, która wizualnie unowocześnia archaiczny projekt. Przykładowo, podczas gdy Final Fantasy 7 Rebirth przekształciło płaskie tekstury oryginalnej mapy świata z PS1 w całkowicie otwarty świat, Clair Obscur prezentuje bardziej tradycyjną mapę do eksploracji, z oddzielnymi lochami (i okazjonalnie miastami), ale z oszałamiającym liftingiem.

Mapa świata stanowi przykład podejścia studia do gry jako całości: wzięcie mniejszego zakresu starszych projektów gier i wzbogacenie go dla współczesnej publiczności. A gdy w końcu się otwiera i otrzymujesz pełną swobodę, by odkrywać jej sekrety, pojawia się również zaskakująca głębia; końcowa część gry jest wypełniona dodatkowymi lochami i niezwykle trudnymi bossami. Tyle że nie oczekuj rozległego świata ani dużej różnorodności stylów gry i minigier, jak u współczesnych odpowiedników; zamiast tego walka jest twoją jedyną znaczącą interakcją ze światem. ⚔️🗺️

W rezultacie eksploracja lochów staje się mniej różnorodna. To właśnie w tym obszarze gra wydaje się najbardziej rozczarowująca: owszem, otoczenie wygląda ładnie, ale postęp w grze jest liniowy i ogranicza się do kilku pobocznych ścieżek. Podobnie jak w Dark Souls, postępy osiąga się poprzez punkty kontrolne (tutaj flagi, a nie ogniska), które uzupełniają ograniczone zapasy zdrowia i odradzają wrogów. Jednakże, mimo że każdy obszar jest wizualnie odrębny, eksploracja staje się w trakcie gry powtarzalna, a poziomy są zaprojektowane w oparciu o proste ścieżki do podążania.

Brak minimapy jest również ciekawą decyzją. Z jednej strony jego pominięcie prowadzi do frustrującej dezorientacji, zwłaszcza w bardziej zaawansowanych labiryntach. Z drugiej strony ich uwzględnienie mogłoby uwypuklić, jak bardzo ograniczone są w rzeczywistości poszczególne obszary. Ze wszystkich gier Final Fantasy, które zainspirowała ta gra, Clair Obscur często najbardziej przypomina Final Fantasy 13 ze względu na jej piękną, ale liniową progresję. W swojej najprostszej formie gra jest monotonnym procesem walki, który sprawił, że zapragnąłem prawdziwej gry typu dungeon crawler. 🧩⛓️

Na szczęście, choć walka jest najmocniejszym punktem gry, jest ona wystarczająco wzniosła i różnorodna, by stanowić część całego doświadczenia. Jeśli szukasz zmodernizowanej wersji tradycyjnej japońskiej walki turowej, Clair Obscur jest właśnie dla ciebie. Stylizowany interfejs bitewny jest inspirowany grą Persona, natomiast elementy akcji to naturalna ewolucja gry Super Mario RPG i nowszego Sea of Stars. Gracze nie są bierni podczas walki, lecz muszą atakować, unikać ciosów, strzelać i parować ciosy, naciskając przyciski w odpowiednim momencie, a także wykorzystując typowe żywioły i spektakularne umiejętności. 🎮✨

Innymi słowy, Clair Obscur jest w zasadzie grą rytmiczną. I na pewno potrzeba czasu, aby przystosować się do jego tempa. Unikanie ciosów wymaga bardziej elastycznego wyczucia czasu niż parowanie, ale to drugie jest równie satysfakcjonujące jak w Sekiro, gdy już złapiesz rytm. Kombinacje ataków wroga wymagają, aby każdy atak został sparowany po kolei, co oznacza, że każda runda ciosów wroga przypomina taniec, którego trzeba się nauczyć.

To nie jest całkowicie musisz ukończyć grę (i można to zautomatyzować dla ułatwienia dostępu), ale parowanie jest tak potężne – i wydaje się Więc cóż, gdy rozbrzmiewają efekty dźwiękowe i akcja zwalnia – co jest charakterystyczną cechą gry, zwłaszcza w trakcie trudniejszych starć. 🕺⚔️

Ale to dopiero początek. System walki w Clair Obscur jest wielowarstwowy. Każda postać w drużynie ma swoją własną, odrębną metodę walki, nie tylko inną broń, ale także nowy system, którego trzeba się nauczyć. Weźmy na przykład magiczną Lune: jej żywiołowe zaklęcia pozostawiają po sobie „skazy”, które są absorbowane przez inne zaklęcia, zwiększając ich moc. Jeśli uda ci się odpowiednio wyczuć czas, możesz liczyć na satysfakcjonujące sekwencje zaklęć lodu, ognia, błyskawic i ziemi.

Przy każdym zamachu mieczem Maelle zmienia pozycję raz ofensywną, raz defensywną; podczas gdy Sciel używa kart, aby budować Przewidywanie na wchłoniętych wrogach, aby uzyskać wiele efektów, równoważąc swoje umiejętności Kosy Słońca i Księżyca, aby wejść w okrutny tryb Zmierzchu. Każda postać charakteryzuje się swoim stylem walki, a nie osobowością, a regularne przełączanie się między postaciami zapobiega monotonii walki, a nowe umiejętności można poznawać na drzewku umiejętności, co pozwala jeszcze bardziej dopracować styl gry. Chciałbym tylko, żeby można było zmieniać postacie w trakcie walki, jak w Final Fantasy 10, dzięki czemu można by je wykorzystywać bardziej równomiernie. 🔄⚔️

A to nie wszystko! Postacie zbierają liczne rodzaje broni, z których każda ma żywiołowe powinowactwo i dodatkowe bonusy po osiągnięciu odpowiedniego poziomu. Dodatkowo, atrybuty tej broni są skalowane w zależności od statystyk postaci, tak jak w Dark Souls; Na przykład, jedna broń może zapewniać wzmocnienie ataku w oparciu o statystykę szybkości postaci, podczas gdy inna może zapewniać wzmocnienie ataku w oparciu o szczęście lub witalność. To sprytny sposób, aby mieć pewność, że postacie można dostosować do ich stylu gry, a każdy nowy element wyposażenia jest sensownym wyborem, zamiast po prostu decydować się na najnowszą, najsilniejszą broń. ⚒️💪

Następnie mamy Piktów, czyli kolejną warstwę personalizacji w Clair Obscur, która działa podobnie do umiejętności z Final Fantasy 9. Piktów można znaleźć rozrzuconych po całym świecie lub zdobyć ich podczas walk z wrogami. Zapewniają one albo zwiększenie statystyk, albo pewnego rodzaju wzmocnienie: na przykład uzupełnienie zdrowia poprzez parowanie lub zapewnienie dodatkowych punktów umiejętności w perfekcyjnie wymierzonym slalomie. Gracze mogą wyposażyć trzech Piktów jednocześnie, ale po czterech bitwach efekty zostają zapamiętane na stałe i może je wyposażyć każda postać. Do odnalezienia są dziesiątki Piktów, a w miarę rozwoju postaci, mogą one łączyć ze sobą nabyte umiejętności – to niesamowicie wzmacniający system. 💖📜

Jeśli to wszystko wydaje się zbyt skomplikowane, wiedz, że gra prezentuje te opcje fragmentarycznie, a końcówka gry zapewnia wystarczająco dużo wyzwań, aby eksperymentować z konfiguracją postaci (lub ją przebudowywać). Moją jedyną skargą jest to, że menu zostały zaprojektowane bardziej pod mysz i kursor niż pod kontroler. Nawigacja po nich może być trudna, a dostosowywanie ich jest nieco uciążliwe. Mimo wszystko walka w Clair Obscur idealnie nadaje się dla graczy RPG, których pasja do eksperymentów polegających na dzieleniu się umiejętnościami łączy się z miłością do muzycznego rytmu (to ja, cześć!). 🎵🚀

Oczywiście, najlepsze gry RPG to te, które łączą w sobie głębię mechaniczną i fabułę. Fabuła Clair Obscur z wyczuciem podejmuje traumatyczne tematy śmierci i żałoby, ale jest też złożona i impresjonistyczna, niczym mieszanina kolorów, która powoli nabiera kształtu, gdy się od niej oddalasz. Jego oniryczny, fantastyczny charakter ostatecznie ewoluuje w kierunku bardziej ludzkiego dramatu rodzinnego, z pytaniami, z którymi można się utożsamić (np. wspomniane dzieci), podczas gdy kolekcjonerskie dzienniki oferują dodatkowe fragmenty historii, a postacie rozmawiają o nich podczas małych interakcji przy ognisku.

Dużo z tego dzieje się w końcowej fazie gry, gdzie zarówno momenty bohaterów, jak i trudna walka pięknie łączą wszystko w jedną całość. Szkoda tylko, że początkowo nie poświęcił tyle czasu na cieszenie się zagadką, a szybciej wyjaśnił główne wątki fabuły. Intryg jest wystarczająco dużo, aby wciągnąć widza, ale początkowo bardziej intrygowała mnie walka niż fabuła. 📚🔍

Zatem głównym problemem jest tempo. To tak, jakby scenarzyści byli tak bardzo skupieni na subtelnym opowiadaniu historii przed jej ekscytującymi zwrotami akcji, że bali się ujawnić cokolwiek. W rezultacie dialog wydaje się zbyt fragmentaryczny i pozbawiony płynności konwersacyjnej, jakby postacie znały szczegóły, które nie zostały jeszcze wyjaśnione.

Przez większą część opowieści czułam się jak outsider, byłam tyleż sfrustrowana, co zafascynowana. Ostatecznie polubiłem te postacie dzięki pełnym emocji występom takich aktorów jak Ben Starr i Jennifer English, ale charakteryzacja jest słaba, a pomijając style walki, grupa nie jest tak kultowa, jak ci z gier Final Fantasy, których kopią stara się być Clair Obscur. 🤷‍♂️💔

Ale potem wracasz do walki, nie ze strasznym stworzeniem, ale z francuskim mimem, ubrawszy wcześniej bohaterów w pasiasty kostium zwany Baguette. Poza główną fabułą, Clair Obscur ma cudownie głupkowaty – i autoironiczny – charakter, który w połączeniu z wyjątkową oprawą graficzną i unikalną mechaniką walki sprawia, że gra wydaje się wyjątkowa.

To ambitny, ale imponujący debiut studia, który, pomimo nieco fantazyjnej narracji, stanowi głęboką analizę żalu i mocy sztuki. Choć zespół programistów postanowił skupić się na pewnych obszarach kosztem innych, to tam, gdzie odnoszą prawdziwy sukces, widać, że są świetni. Mimo że Clair Obscur to obraz namalowany przy użyciu ograniczonej palety barw, efekt końcowy jest śmiały i uderzający. 🎭🌈