Xenoblade Chronicles X: Ontdek de verborgen geheimen! 🕵️♂️✨
Xenoblade Chronicles X is al tien jaar het zwarte schaap van Monolith Softs standvastige RPG-serie. De naamloze hoofdpersoon, de eenzijdige focus op harde militaire sciencefiction en de cast van ongeschikte soldaten staan lijnrecht tegenover de epische fantasy en melodrama die kenmerkend zijn voor zijn genummerde soortgenoten.
Op het eerste gezicht leek het er niet anders uit te zien of te voelen, maar nu ik X opnieuw speel, tien jaar na de oorspronkelijke release, ben ik onder de indruk van hoezeer het de basis heeft gelegd voor wat er hierna in de serie zou komen. 💥
Verre van een vreemde eend in de bijt te zijn, is X in veel opzichten uitgegroeid tot een soort proto-Xenoblade Chronicles 3. Hier vind je Monolith Een zachte start om te experimenteren met aanpasbare klassen, door nieuwe bondgenoten toe te voegen om je gelederen te versterken en door gevechten een nieuwe dimensie en grandeur te geven dankzij hun indrukwekkende mech-pakken.
Ideas que más tarde reavivaría en las transformaciones de Ouroboros de Xeno 3, sus personajes héroes que te acompañan, y conjuntos de movimientos basados en clases aún más amplios. Todo esto facilita un aterrizaje más familiar y suave en esta rama de Xenoblade más rígida, especialmente ahora que ha sido liberada de su prisión en Wii U con esta nueva Definitive Edition. Si nunca has puesto un pie en los enormes continentes de Mira antes, ¡nunca ha habido un mejor momento para hacerlo! 🌍
Voordat ik begin, moet ik zeggen dat hoewel de schijnbare loskoppeling van de rest van de Xenoblade-serie het in theorie een geweldig instappunt voor nieuwkomers zou moeten maken, ik toch zou aanraden om te beginnen met Shulk en co. in de eerste Xenoblade Chronicles als je echt wilt weten waar al die ophef over gaat. Voor mij blijft die game de hartslag van Monoliths steeds verder uitdijende epos, en een veel warmere introductie tot de vele systemen en dynamieken. X daarentegen heeft nog steeds een lichte stijfheid.
Je (meestal) stomme, aanpasbare avatar is meer een passagier in dit verhaal over strijdende buitenaardse rassen en dreigende uitsterving van de mensheid, en er wordt van je verwacht dat je helpt je nieuwe wereld te verkennen en ontdekken, hex na hex, voordat je... je kunt vooruit naar de volgende hoofdmissie. Het is in die zin een beetje rigide, en het is een meer lijstspel dan bijna elke andere RPG in de recente geschiedenis. Dus als je op zoek bent naar een avontuur met eindeloze verkenning en een zachtere emotionele kern, dan zijn er betere Xenoblades dan X. 🗺️
Afbeeldingsbron: Nintendo
Ondanks zijn eigenaardigheden blijft X na al die jaren een fascinerend experiment. De thema's van massale menselijke verplaatsing en de strijd om je bestaansrecht tegen krachten die erop uit zijn elk spoor van menselijk bestaan te vernietigen, zijn vandaag de dag nog steeds even intrigerend als tien jaar geleden. Het voortdurende mysterie waarom alles in het universum erop gebrand lijkt je aan te vallen, geeft de hoofdplot een scherpere, directere focus.
Het is zeker een van de meest rechttoe rechtaan verhalen in de serie, hoewel je status als relatief onbekende in deze wereld en slechts een soldaat in het leger het verhaal berooft van een aantal van de diepere, persoonlijkere belangen die je genummerde kameraden drijven. Het verdedigen van een hele militaire corporatie tegen de dreiging van uitsterven heeft niet helemaal dezelfde impact. emotionele impact dan de wraaktragedie die zich bijvoorbeeld voordoet in Xenoblade 1, en ook niet de liefdes- en oorlogsopstand van 3. 😔
Maar misschien wel meer dan welke andere Xenoblade-game dan ook, ligt de kern van X echt in de vele zijmissies. Hier maakt de koude, klinische façade van de game plaats voor de levendigere, iets speelsere kern die deze games zo innemend maakt. Naast de typische 'breng me tien vogelbekken'-missies, voegt X meertraps 'normale' missies toe die je naar de uithoeken van Mira's buitenaardse landschap voeren, evenals personage-affiniteitsmissies die nauwer verbonden zijn met... specifieke leden van de groep.
Samen bieden ze een completere tour door het prisma van de menselijke ervaring, waarin bedrieglijke plannen worden gesmeed en geruïneerd, huwelijksaanzoeken tussen verschillende buitenaardse rassen worden aangewakkerd en bestreden, racisme en xenofobie worden uitgeroeid en vermiste katten worden gered van gigantische krabben, om er maar een paar te noemen. Sommige verwijzen zelfs charmant naar films als Alien en Back to the Future. Natuurlijk zijn ze naar de huidige maatstaven niet bepaald onthullend, maar als kaders om je monstergevechten en grondstoffenverzameling aan op te hangen, zijn ze zeer welkome extra's. 🎉
Realmente, sin embargo, el mundo de Xenoblade Chronicles X sigue siendo su mayor atractivo, y aun ahora, con docenas de universos fotorrealistas que he visto en el íntero, todavía siento un nudo en la garganta cuando veo a las enormes ballenas luminosas de X elevarse por el cielo, sus gigantescos dinosaurios de ciencia ficción bebiendo en los pozos de agua, y sus calamares espectrales surcando los jardines de esporas bulbosas mientras la niebla se despliega.
Er is niets zoals ga de frisse wereld in voor het eerst gemaakt door Monolith, en Mira's enorme, vijf continenten beslaande uitgestrektheid die je mech-potentieel huisvest, geeft het een nog verleidelijkere aantrekkingskracht naarmate je de geheimen ervan begint te doorgronden. 🌌
Er is een uitgestrektheid op deze plek die vraagt om echt werk en de moeite die je hebt gedaan om het te begrijpen, en het tempo waarin X zijn tools verspreidt om je te helpen die lagen te onthullen, lijkt perfect gesynchroniseerd met de evolutie en groei van je uitgestrekte basis. Sterker nog, gezien de enorme hoeveelheid terrein die we hier hebben, ben ik constant onder de indruk van hoe bevredigend en geweldig het is om Mira te verkennen, zowel te voet als, uiteindelijk, vanuit de lucht met je mechs, zelfs op... naarmate je de latere hoofdstukken van het spel bereikt.
Er is altijd wel iets meer te zien, een nieuwe hoek om te ontdekken die je zal verrassen en verrukken, en je zult ze tegenkomen via de zijmissies, of gewoon door je intuïtie te volgen dankzij een meesterlijke demonstratie van wereldopbouw die dezelfde mysterieuze en opvallende contouren deelt als Breath of the Wild (die Monolith Soft ook zou helpen ontwerpen en vormgeven, samen met de geesten bij Nintendo). 🦖
Afbeeldingsbron: Nintendo
Natuurlijk, zoals je van een Definitive Edition mag verwachten, is het een avontuur dat gaandeweg een paar kleine aanpassingen heeft ondergaan. Hoewel de meeste extra content in deze editie je waarschijnlijk helemaal niet zult opmerken, afgezien van de vernieuwde personagemodellen (althans voor de hoofdcast, RIP voor de merkbaar eenvoudigere NPC-crew), zijn er een handvol nieuwe rekruteerbare leden en mechmodellen om mee te spelen, alle originele DLC standaard inbegrepen (die al in de westerse versie van 2015 zat), plus een handiger klein 'Follow Ball'-artefact dat je nu helpt bij het volgen van missiekritieke items, in plaats van dat het je alleen maar naar je volgende doel leidt.
Er is ook een nieuw bonusverhaalsegment om te spelen na de aftiteling voor liefhebbers van verhalen. Het is op zichzelf al erg leuk, maar niets dat je bredere waardering voor de game zoals die nu is fundamenteel verandert. 🎮
Wat je echter wel zult opmerken, zijn de verbeteringen die Monolith Soft heeft aangebracht in het kerngevechtssysteem van X, waarvan ik niet zeker weet of ze per se beter zijn. Net als in andere Xenoblades spelen alle gevechten zich in realtime af, waarbij personages automatisch aanvallen terwijl je ze in positie manoeuvreert om hun krachtige Artes-aanvallen te ontketenen. Veel Artes, die hun eigen afkoelperiodes hebben om rekening mee te houden, zullen effectiever zijn afhankelijk van of je van voren, opzij of achter een monster aanvalt, terwijl andere kunnen worden opgesteld voor bevredigende combo's die vijanden kunnen verdoven en terugduwen voor meer schade.
Je bestuurt maar één personage in X, maar de spanning van elk gevecht in Xenoblade zit in het perfect coördineren van je vaardigheden met die van je door de AI aangestuurde teamgenoten, het observeren van de gevechtsstroom, het reageren op de oproepen en strijdkreten van je vrienden, en het samenwerken om een algehele aanval te lanceren die leidt tot een snelle en (relatief) pijnloze overwinning. 🏆
Afbeeldingsbron: Nintendo
Waar X afwijkt van zijn genummerde metgezellen, is zijn meer directe vraag-en-antwoordsysteem. Naast het in de gaten houden of je metgezellen vijanden verlammen of neerhalen, moet je ook letten op specifieke vervolgcommando's.
Je teamleider, Elma, kan bijvoorbeeld een volledige melee-aanval inzetten als je een monster aanvalt en zijn aanhangsel breekt, terwijl Lin, de ondersteunende tank, dekkingsvuur op afstand kan inzetten als je een vijand al vroeg verrast. Er zijn tientallen van dergelijke triggers voor deze momenten, en als je snel reageert met een bijbehorende gekleurde Arte (allemaal kleurgecodeerd voor eenvoudige identificatie), profiteer je niet alleen van een kleine boost voor groepsgenezing, maar breng je ook extra schade toe. 💣
Ik was dol op deze dans van strategische Artes-inzet in de originele X. Battles, die verder ging dan alleen je personage op het juiste moment op de juiste plaats zetten. Het bevorderde een echt gevoel van gesynchroniseerd teamwork tussen je teamleden. Het beheren van de afkoeltijden van je Artes en het hebben van een goede variëteit aan vaardigheden om als eerste op te reageren, was onderdeel van de pret, waardoor elke confrontatie aanvoelde als een goed geoliede moordmachine.
In deze nieuwe Definitive Edition is er echter een nieuwe afkoelbalk waarmee je je Artes op elk moment direct kunt reactiveren, waardoor je niet langer tactisch hoeft te zijn over wanneer of waar je ze laat vliegen. De afkoelbalk regenereert ook direct aan het begin van elk gevecht, dus je hoeft er niet zuinig mee te zijn, tenzij je in een grote, door agressie veroorzaakte chaos of een relatief lang eindbaasgevecht zit.
Sterker nog, als je het tegen één vijand opneemt, zit je nooit lang genoeg in een gevecht om de energie volledig te laten wegvloeien, waardoor je je cooldowns volledig kunt negeren. Het is een verandering die de flow van de strijd fundamenteel verandert, waardoor je makkelijker aanvallen kunt spammen en de algehele moeilijkheidsgraad van het spel subtiel, maar merkbaar, kunt verlagen. Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om de game over te slaan als je een purist bent en in plaats daarvan te vertrouwen op je ouderwetse geduld en berekende planning. ⚔️
Het punt is dat ik, hoewel ik aanvankelijk spijt had van deze toevoeging, ook zou liegen als ik zou zeggen dat het tegelijkertijd niet veel leuker is. Het voelt goed om zo volledig betrokken bij wat er op het scherm gebeurten als ik zo vrij mag zijn, zou ik zeggen dat het meer lijkt op de Cancel Arts-technieken uit Xenoblade 2 en 3 dan puur vals spelen.
Jouw ervaring kan verschillen, maar toen ik eindelijk mijn eerste paar mechgevechten had en ontdekte dat ze niet profiteerden van de nieuwe afkoelbalk, leek die wachttijd ineens een eeuwigheid te duren. Toen besefte ik hoeveel meer plezier ik had met dit nieuwe systeem, ook al wist ik dat alle bite in het proces was verdwenen.
Afbeeldingsbron: Nintendo
Nu we het toch over mechgevechten hebben: die voelen soms extreem overweldigend aan en kunnen sommige zij- en zelfs hoofdmissies tot een fluitje van een cent maken. Je ziet een geleidelijke progressie in de soorten vijanden die je in sommige van deze missies tegenkomt – groepen mensgrote tegenstanders zullen uiteindelijk opduiken met hun eigen mechs om de zaken ingewikkelder te maken – maar pas in de laatste fase voel je de druk van die extra uitdaging echt.
Natuurlijk gaat het niet allemaal van een leien dakje zodra je je mech hebt; hoe groter de impact die je op deze wereld hebt, hoe groter de vijanden die je willen bijten. Xenoblade heeft altijd fantastisch werk geleverd door level 85+ bruten te combineren met level 6 bruten in zijn omgevingen, en X is daarop geen uitzondering. Dit maakt elke reis riskant zodra je afwijkt van de grenzen van het hoofdverhaal. Niet elk monster zal je meteen aanvallen, maar de onderliggende dreiging die sommige wel zullen hebben, is net genoeg om die broodnodige spanning te behouden tijdens je plezier in X.
Uiteindelijk heb ik, ondanks alle veranderingen en aanhoudende minpuntjes, veel meer plezier gehad met X in deze tweede ronde dan tijdens mijn Wii U-tijd. Het spel kampt nog steeds met dezelfde problemen als toen. Om te beginnen, hoe groot en gevarieerd de hoofdcast ook is in vergelijking met andere Xenoblades, ze hebben allemaal nog steeds last van datzelfde Octopath Traveler-syndroom als het gaat om belangrijke tussenfilmpjes en verhaalmomenten.
Hoewel sommige missies groepsbeperkingen hebben om dit probleem te verhelpen, zijn er nog steeds genoeg momenten waarop scènes met een groep personages direct worden overgeschakeld om te laten zien wie er daadwerkelijk met me meedoet. Of ze staan ongemakkelijk aan de zijkant, stil en niet reagerend. Het kan niet anders dan een beetje schokkend aanvoelen op dat moment, hoewel ik nog geen enkele RPG heb gezien die dit probleem effectief oplost. 🤷♂️
Er is ook nog steeds een duizelingwekkend aantal menu's, vaardigheidspunten en valuta's om te beheren terwijl je je vertrouwd maakt met alle onderliggende systemen. Van het delven van Miranium en het upgraden van alle verschillende wapenfabrikanten tot het maken van augmentaties en upgrades, en het uitzoeken van allerlei mech-accessoires, er is genoeg te leren.
Gelukkig zijn de vernieuwde tooltips dit keer een uitkomst, en het web van klassebeheersing en uitrusting voelt nu een stuk overzichtelijker aan, nu het een nog ingewikkelder iteratie heeft doorgemaakt in Xenoblade 3. Het is nog steeds niet zo naadloos als het had kunnen zijn, maar veteranen van de serie zullen ongetwijfeld opgelucht ademhalen vanwege de relatieve eenvoud. 🌟
Al final, al igual que las muchas razas alienígenas que encontrarás en las calles de tu base en Los Ángeles transplantada, es la diversidad de ideas y diseños presentados aquí lo que permite a Xenoblade Chronicles X resistir la prueba del tiempo. Vale la pena revisitarlo si ha pasado un tiempo desde que sumergiste tus pies en el original de Wii U, y definitivamente es recomendable si te lo perdiste por completo y amaste los demás. Sigue siendo un tipo de juego de Xenoblade extraño y distante, y una cuya adición es poco probable que interrumpa cualquier lista preexistente de tus favoritos personales.
Maar juist dat gevoel van contrast maakt het zo fascinerend om er in 2025 naar terug te keren, vooral nu we hebben gezien waar de wortels van veel van de fundamentele systemen zijn gebleven. Het zal interessant zijn om te zien of dit Renaissance genereert extra opgravingen in de krochten van X, want als deze Definitive Edition één ding heeft bewezen, is het wel dat X een rijke en boeiende ader in de Xenoblade Chronicles-tijdlijn blijft en het verdient om schouder aan schouder te staan met zijn genummerde broeders.
Er werd een voorzien exemplaar van Xenoblade Chronicles X: Definitive Edition ter beoordeling door uitgever Nintendo.
